Misafir

Ne yazmak aklımdaydı, ne de aklım yazmaktaydı. Bilmediğim bir nedenle yanındaydım. İçime sözcükler düşüyor, kalkınamıyordu. İçimden gelenleri, içimde kaybediyordum. Gitmeni istemiyordum, bilmiyordum ve sebep de aramıyordum kendime… Artık avuçlarımdaydı içimdekiler. Sızıp, açığa çıkacak diye tedirgindim sıkı sıkı tutuyordum. Sana ulaşsa ne olurdu, manası büyür müydü, yok olurdu belki de… Kim bilir belki de içimdeyken bu kadar güzeldi, dışarı çıksa şekli değişecekti. Sen konuşurken ben hiç konuşmuyordum, bazen söyleyeceklerimi çalıyordun sanki… Bu mutluluk veriyordu. Düşüm aydınlıkta yayılıyor Yolumda bir dağ var Ötesinde güzel atlar Sere serpe olmak bu yolda Atlara ulaşmak sonra Güneş gidecek birazdan Gölge düşecek atlarımın gözlerine Sonra gözleri göğe katacağız, dili sineye Bağıracağız birlikte Avuçlarımdakine inat, söylenecek en güzel söz Ortalık kararıyor, düşüm kayboluyor Sanırım gitme vakti geldi. Seni seyretmek de dinlemek de güzeldi. Elimde sade kelimeler, artık bir kelimeyi diğerinin yanına koyamıyorum. Artık seni aklımda tutmak dışında bir şey yapamıyorum. Gidiyorsun Gülümsüyorum Selma Erkorkmaz

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir